Kenmerken van cultuurverschillen

Geert Hofstede heeft naar aanleiding van een onderzoek van IBM in 50 verschillende landen 5 dimensies ontwikkeld die de verschillen tussen culturen duidelijk maken. Daarbij zijn gestandaardiseerde vragenformulieren gebruikt maar bij de uitkomst kwamen er grote verschillen tussen de nationale culturen naar voren. Dit is de basis voor het boek over cultuurverschillen.

Hij heeft twee boeken geschreven: x93Allemaal andersdenkenden x96 omgaan met cultuurverschillenx94 en het boek x93Werken met cultuurverschillenx94. Deze boeken zijn de bronnen van deze presentatie. (zie ook: www.geert-hofstede.com )

Cultuur is aangeleerd en niet aangeboren. Cultuur wordt overgedragen via onze sociale omgeving en niet via onze genen. Mensen worden dus mentaal geprogrammeerd en handelen dus wat hen onbewust is aangeleerd. Cultuur is datgene wat de ene groep van de andere onderscheidt. Belangrijk is dat de ene cultuur niet beter is dan een andere cultuur. Ze zijn anders maar niet beter of slechter, meer of minder.

Wat ik ga doen is een vorm van ontwikkelingssamenwerking. Wij als werkers hier zijn daarom alleen nuttig voor zover wij in staat zijn onze kennis over te brengen in de lokale context, en voor zover de aangeboden hulp aansluit bij de in de ontvangende landen gevoelde behoeften en gestelde prioriteiten. Dit vereist intercultureel begrip, communicatie en trainingsvaardigheden. Dit doen we door bezig te zijn met bewustwording, kennis en vaardigheden over de cultuurverschillen tussen met name Suriname en Nederland.

Daarnaast is het zaak voor de medewerkers dat ze realistische verwachtingen hebben wat hen te doen staat qua werkzaamheden en wonen. En over voldoende zelfredzaamheid beschikken om in een ander land je draai te vinden. Want het betekent dat je een paar maanden zonder familie en bestaand netwerk zaken moet regelen en om jezelf moet vermaken. Gehandicapt zijn heeft een andere lading en betekenis in Suriname dan in Nederland. Hier zijn veel medische voorzieningen zoals logopedie, fysiotherapie, gezondheidszorg. In Suriname is het meer een maatschappelijk, medisch en armoede probleem. Want gehandicapten hebben in ontwikkelingslanden geen of slechte toegang tot scholen, maatschappelijk werk, krediet, uitkering, medische voorzieningen, geen werk en dus geen inkomen.

Daarnaast is er schaamte, stigma en het niet kunnen trouwen en kinderen krijgen. Voor het personeel geldt dat de motivatie en salaris belangrijk is. Veel mensen hebben twee of drie banen om rond te komen. Zeker nu de prijzen 100 % gestegen zijn Daarnaast missen ze de juiste vaardigheden. Wanneer ze in dienst zijn bij de overheid, kunnen ze van de ene op de andere week overgeplaatst worden. Heb je net iemand opgeleid en de volgende week kan die dus ineens ergens anders te werk worden gesteld.

Werken met cultuurverschillen begint dus met bewustwording: herkennen dat je door de omgeving waarin je bent opgegroeid een bepaalde mentale software bij je draagt en dat anderen die in een andere omgeving zijn grootgebracht een ander mentaal programma hebben. Zonder deze bewustwording kan je de wereld met een gevoel van superioriteit, doof en blind voor alle signalen van relativiteit van je eigen mentale programma. Met bewustwording kan je met een dosis humor en sympathie kijken waardoor jij je kunt inleven in de motieven van mensen die volkomen anders zijn dan jezelf.

De volgende stap is kennis. Als we om moeten gaan met bepaalde culturen, zullen we daar iets over te weten moeten komen. We moeten iets weten over hun symbolen, helden en rituelen en begrip krijgen over hun waarden en waar die verschillen met die van de onze. Daar kom ik later op terug.

De laatste stap zijn vaardigheden. Deze berusten op bewustwording en kennis plus ervaring en dit in de praktijk gaan brengen om hier effectief met Surinamers te kunnen communiceren.

Het is al even genoemd. De culturele verschillen manifesteren zich op verschillende manieren. Termen die hier te gebruiken zijn symbolen, helden, rituelen en waarden.

Symbolen zijn woorden, gebaren, afbeeldingen of voorwerpen met een betekenis die alleen begrepen worden door de leden van de cultuur. Zo ook kleding, haardracht, coca cola, vlaggen en statussymbolen.

Helden zijn personen, dood of levend, echt of fictief met eigenschappen die in een cultuur hoog in aanzien staan en die daarom fungeren als gedragmodellen.

Rituelen zijn collectieve activiteiten die technisch gesproken overbodig zijn om het gewenste doel te bereiken, maar die binnen een cultuur als sociaal essentieel worden beschouwd. Zoals begroetingen, ceremonixebn

Deze drie termen zijn zichtbaar voor buitenstaanders en worden samengevat onder de noemer praktijken. De culturele betekenis is onzichtbaar en hangt ervan af hoe deze praktijken door de leden van een gemeenschap worden gexefnterpreteerd.

De kern van een cultuur wordt gevormd door waarden. Een waarde is een collectieve neiging om een bepaalde gang van zaken te verkiezen boven andere. Waarden zijn gevoelens met een plus en een min pool. Slecht x96 goed, lelijk x96 mooi, abnormaal x96 normaal etc. Waarden, normen en regels horen tot de eerste dingen die kinderen leren x96 niet bewust maar impliciet. Juist omdat veel waarden zo vroeg in het leven zijn verworven, blijven ze onbewust en daardoor ook onbespreekbaar. Voor buitenstaander zijn ze niet direct zichtbaar. Zij kunnen alleen worden afgeleid uit de manier waarop mensen onder allerlei omstandigheden handelen.

Deze bespreking gaat over cultuur in het algemeen in de zin als regels en van een sociaal spel. Elke samenleving stelt een spel voor met verschillende regels. Zeker met de komst van immigranten of het werken in een ander land komen deze verschillende regels duidelijk tot uiting. Deze regels betreffen 5 basisvraagstukken van sociaal leven. Voor ieder mens geeft de opvoeding of socialisatie het antwoord op deze vragen.

1. Het eerste basisvraagstuk is het verschil van sociale identiteit tussen arme en rijke landen. Bij Nederlanders, Amerikanen en bewoners van rijke landen in het algemeen zijn in sterke mate individualistisch. Bij arme landen is vooral de groep of familie belangrijk. Het is een wij-cultuur in tegenstelling tot de ik-cultuur bij veel westerse landen.. In een individualistische samenleving is de norm dat voor iedereen in een land dezelfde regels gelden. Het zou niet uit mogen maken tot welke groep men behoort. De onderlinge banden tussen individuen zijn los: iedereen wordt geacht uitsluitend te zorgen voor zichzelf en voor zijn of haar naaste familie.

In een collectivistische samenleving is dat anders. Voor de eigen groep gelden hier heel andere regels dan voor alle anderen. Hier zijn individuen vanaf hun geboorte opgenomen in sterke hechte groepen, die hun levenslang bescherming bieden in ruil voor onvoorwaardelijke loyaliteit. In een collectivistische samenleving gaat de persoonlijke relatie voor de taak. Eerst moet deze relatie opgebouwd worden.

In een individualistische samenleving gaat de taak voor de persoonlijke relatie. In Suriname geldt dus: x93Je bent niet wie je bent, maar wie je kentx94. De verschillen in individualisme en collectivisme zijn misschien wel de grootste bron van culturele misverstanden in onze wereld.

Op de schaal van 100 staat nederland op de 4 plaats Nederland (80), de VS op 1 (91). Suriname heeft niet meegedaan in het onderzoek, maar ik vergelijk het met landen in de buurt. In dit geval Venezuela, die op de 50ste plaats staat met 12.

2. Tweede verschil ligt tussen macht-afstand: kleine en grote machtafstand. High x96 low power dit is de mate waarin minder machtige leden in de samenleving hun lagere status aanvaarden en verwachten en accepteren dat de macht ongelijk verdeeld is. Gelijker dan anderen.

In Nederland is de machtsafstand erg klein (38 op de schaal van 100), In Suriname is de machtsafstand hoog. (80) Hier is respect voor ouders een belangrijkere waarde dan het nemen van verantwoordelijkheid. Belgixeb een land naast Nederland is de machtsafstand 65. De machtsafstand kan bij buurlanden al zoveel verschillen.

3. Derde verschil betreft de rol van seksen. In Nederland (14) worden mannen en vrouwen geacht elkaars gelijken te zijn.. Suriname (73) is vooral een masculine cultuur. Maar er zijn ook verschillen binnen bestaande etnische culturen in Suriname. De creolen gaan hier anders mee om dan Hindoestanen. (Zie reader WIN) Een samenleving is masculien als sociale sekse-rollen duidelijk gescheiden zijn: mannen worden geacht assertief en hard te zijn en gericht op materieel succes; vrouwen horen bescheiden en teder te zijn en vooral gericht op de kwaliteit van het bestaan.

De volgende punten worden belangrijk gevonden: a. inkomen: de mogelijkheid veel te verdienen b. erkenning: erkenning als u vindt dat u goed gewerkt hebt c. promotie: mogelijkheden hebben om promotie te maken d. uitdaging: werk dat een uitdaging is en dat persoonlijke voldoening kan geven.

Een samenleving is feminien als sociale sekserollen elkaar overlappen. Zowel mannen als vrouwen worden geacht bescheiden en teder te zijn en gericht op de kwaliteit van het bestaan.

De volgende punten zijn belangrijk: e. chef: een goede werkrelatie met uw directe chef f. samenwerking: collegax92s die onderling goed samenwerken g. woonomgeving: wonen in een omgeving die u en uw eventuele gezin prettig vinden h. zekerheid: de zekerheid zo lang bij de dezelfde werkgever te kunnen blijven als u wilt

4. Vierde verschil is de manier waarop een samenleving omgaat met het vreemde en afwijkende. Wat anders is, is gevaarlijk versus wat anders is, is interessant. Onzekerheidsvermijding is de mate waarin leden van een cultuur zich bedreigd voelen door onzekere of onbekende situaties. Dit gevoel wordt o.a. uitgedrukt in nerveuze spanning en in een behoefte aan voorspelbaarheid: aan formele of informele regels. Denk aan de vele en snelle veranderingen in regelgeving en wetgeving. Alles wordt dicht getimmerd met regels.

In Nederland (53)zijn zowel onzekerheidstolerante, (uncertainty tolerance) bevrijdende stromingen als onzekerheidsvermijdende stromingen (uncentainty avoidance), zoals religieuze zuilen. Ook populistische politiek en media spelen in op angst voor het vreemde. Suriname is nogal een onzekerheidsvermijdend land, waarin angst voor het vreemde of onbekende een belangrijke maatschappelijke factor is. Suriname scoort 76. Onzekerheidsvermijding en angst. We zijn bang voor iets, het is een onbestemd gevoel. Deze angstniveaus kunnen van land tot land verschillen.

Het zou interessant zijn om te onderzoeken hoe de cijfers zijn na 11 september 2001. In landen met een lage onzekerheidsvermijding is het angstniveau relatief laag. Deze landen zijn minder expressief en mensen worden niet geacht hun agressie en emoties uit te leven: opgewonden of luidruchtig gedrag is sociaal niet acceptabel. In deze landen sterven meer mensen aan hartinfarcten, omdat stress niet kan worden ontladen in activiteit en dus moet worden gexefnternaliseerd.

Mensen uit landen met een sterke onzekerheidsvermijding maken een drukke, zenuwachtige, emotionele, agressieve en/of actieve indruk. Een kort lontje? Mensen uit landen met weinig onzekerheidsvermijding maken een stille, ontspannen, onaandoenlijke, beheerste en/of luie indruk Onzekerheidsvermijdende culturen willen niet risico beperken. Zij hebben een hekel aan onduidelijkheid en streven naar een structuur in hun organisaties en relaties die maakt dat gebeurtenissen ondubbelzinnig en voorspelbaar worden. Zij zijn echter wel bereid riskante acties te ondernemen om onduidelijkheid te reduceren., bv. Het aangaan van een gevecht in plaats van rustig af te wachten.

5. Het vijfde basisprobleem betreft korte- versus langetermijnorixebntatie.(long or short-term orientation) .Lange termijn gericht ben je meer bezig met de toekomst, sparen, pensioen en vast werk. Of volharding, gevoel voor status, spaarzaamheid en schaamtegevoel. i.t.t. korte termijn waar men meer gericht is op het heden.: kalmte, evenwichtigheid, bescherming van je gezicht, respect voor traditie en verplichtingen nakomen bij groeten, gunsten en giften. Waarheid of deugd.

Deze dimensie is gebaseerd op antwoorden van een Chinese vragenlijst en is maar in 20 landen gehouden. Dit naar aanleiding waarom de Oosterse landen economisch zo groeiende zijn.. China (118), Nederland ( 44), VS (29), Suriname (??)

De auteurs spreken van een nationale cultuur. Dit om aan te geven wat de mensen van het ene land onderscheidt van de mensen uit een ander land. In Suriname hebben we binnen een nationale cultuur te maken met verschillende etnische culturen die zich van elkaar op vele manieren onderscheiden. Dit onderscheid vind je op alle gebieden en daar krijgen we tijdens vakanties, in het werken met immigranten, het werken in Suriname mee te maken. De crossculturele misverstanden zijn een vaak onderschatte oorzaak van problemen. Wanneer wij niet bewust zijn van onze wederzijdse verschillen, geen kennis vergaren over basale culturele verschillen en geen vaardigheden opdoen om effectief over grenzen heen met elkaar te communiceren en ook niet de wil hebben om dat te doen, zal de wereld er niet op vooruitgaan. We moeten effectief kunnen communiceren met mensen die op een heel andere manier zijn grootgebracht dan wij.

De intellectuele uitdaging bestaat erin de essentie te begrijpen van nationale cultuur: de regels van het sociale spel die over de grens anders zijn. De emotionele uitdaging is in staat te zijn je zelf te verplaatsen in de belevingswereld van iemand uit een ander land. Een zekere LaRay Barna heeft het onderscheid tussen waarneming en interpretatie bij crossculturele communicatie verder uitgewerkt. Er zijn 5 potentixeble obstakels voor communicatie. Want onbewust breng je in iedere situatie je eigen culturele interpretatie kader mee. En de kern van interculturele bewustwording is leren waarneming te scheiden van interpretatie. Om deze obstakels te overwinnen wacht dus met interpreteren totdat je voldoende over een andere cultuur weet. Observeer gedrag, maar probeer er geen betekenis aan toe te kennen.

1. Eerste obstakel is het taalverschil. Ook met Surinamers, die Nederlands spreken, is er een taalverschil in begrip, emotie, de gevoelswaarde van een woord. Taal is veel meer dan het leren van een nieuwe woordenschat en grammatica. Taal omvat ook culturele competentie: weten wat u moet zeggen en hoe, wanneer, waar en waarom u het moet zeggen. Een klein beetje kennis van de vreemde taal kan er voor zorgen dat u zichzelf alleen maar vloeiend belachelijk maakt. Ook kan een woord in xe9xe9n taal verschillende betekenissen hebben in verschillende situaties. Zo ook met humor. Niet iedereen zal de grap begrijpen of neemt het letterlijk.

Manieren om de taalbarrixe8re te verkleinen zijn 1) de taal leren, 2) iemand zoeken die de taal spreekt en die voor u kan tolken en 3) om verduidelijking vragen als u niet precies begrijpt wat iemand zegt.

2. Tweede obstakel is de non verbale communicatie, zoals gebaren, houding en andere manieren waarop we laten zien wat we denken en voelen, zonder te praten. Onze cultuur heeft ons geleerd om d.m.v. onuitgesproken boodschappen te spreken; dit gaat zo automatisch dat we er zelden bij nadenken. Een gesprekspartner kan zijn of haar eigen culturele interpretatie geven aan uw handgebaren, gezichtsuitdrukkingen, houding, kleding, lichamelijke nabijheid of afstand, oogcontact of persoonlijke verschijning. Deze interpretatie kan heel anders zijn dan u bedoeld had.

Manieren om deze non verbale communicatiebarrixe8re te overwinnen zijn 1) ga er niet van uit dat u non-verbale signalen of gedragingen begrijpt, tenzij u bekend bent met de cultuur, 2) vat het non-verbale gedrag van de ander niet persoonlijk op, ook niet als het binnen uw cultuur beledigend is en 3) ontwikkel uw bewustzijn t.a.v. eigen non verbale communicatiepatronen die in andere culturen beledigend zouden zijn.

3. Ten derde vormen stereotypen een belangrijke barrixe8re voor de communicatie tussen verschillende culturen. We proberen mensen in te passen in patronen die gebaseerd zijn op onze ervaringen uit het verleden. We zien vooral wat we willen zien of verwachten te zien en verwerpen mogelijke interpretaties die niet bij onze verwachtingen passen. Als we verwachten dat mensen uit land X onvriendelijk zijn tegen vreemdelingen, zullen we hun gedrag waarschijnlijk zo interpreteren.

Stappen om deze barrixe8re te overwinnen zijn 1) alle mogelijke inspanningen doen om u bewust te worden van uw eigen vooroordelen en stereotypen over culturen waar u mee in aanraking komt, 2) leren over de andere cultuur en 3) het gedrag van de ander interpreteren vanuit zijn of haar culturele invalshoek en uw eigen stereotypen aanpassen, overeenkomstig uw nieuwe ervaringen.

4. Een vierde barrixe8re is de neiging om gedrag van de andere cultuur als goed of slecht te bestempelen, een oordeel te geven op basis van uw eigen culturele vooroordeel.

Manieren om de neiging tot evalueren en oordelen af te zwakken zijn 1) bewaar gepaste afstand, 2) onderken dat u een cultuur (of uzelf) niet van de ene dag op de andere kunt veranderen, 3) beoordeel iemand uit een andere cultuur niet aan de hand van uw eigen culturele waarden, zolang u deze persoon en zijn of haar culturele waarden niet hebt leren kennen.

5. De vijfde barrixe8re is de grote hoeveel stress die vaak gepaard gaat met interculturele interactie. De zaken lopen anders dan jij wenst of wilt. De verwachtingen komen niet uit of alles gaat langzamer. Dit kan stress opleveren.

Manieren om deze stress te verminderen zijn 1) de ambiguxefteit accepteren van crossculturele situaties, waarin u niet zeker weet wat anderen van u verwachten of wat u van hen kan verwachten. 2) werk eraan om andere interculturele barrixe8res te verminderen en 3) wees vergevingsgezind t.o.v. anderen en van uzelf en gun uzelf als anderen het voordeel van de twijfel.

Bij interculturele ontmoetingen is er dus sprake van verschillende filters die ons ervan kunnen weerhouden goed te begrijpen wat anderen proberen over te brengen en anderen belemmeren in hun begrip van ons. Die filters zijn onze neiging om gedrag te interpreteren en te beoordelen voordat we het begrijpen en onze neiging om groepen mensen te stereotyperen en ze maken het ons onmogelijk om gedrag juist te interpreteren.

Als we luisteren of kijken, is de oplossing te proberen het bereik van onze interpretatie te vergroten, te observeren en onze interpretatie (wat we denken) en ons oordeel (wat we voelen) uit te stellen en in geval van twijfel om verduidelijking vragen. Als we spreken moeten we ervoor zorgen dat we de bedoeling achter onze woorden verduidelijken en controleren of onze boodschap goed is overgekomen. In ieder geval moeten we voorbereid zijn op verrassingen. Als deze voorzorgsmaatregelen niet succesvol zijn kan er een cultuurschok ontstaan.

Cultuurschok. Als twee of meer mensen uit verschillende landen bij elkaar zijn en er ontstaat een misverstand, noemen we dat een cultureel misverstand. Als een degelijk misverstand escaleert noemen we het een cultuurbotsing, wat regelmatig gebeurt in internationale handel en diplomatie.

Hofstede omschrijft het als volgt: als mensen langere tijd deel uitmaken van een vreemde cultuur, kan dit leiden tot een toestand van frustratie die wel cultuurschok genoemd wordt.

Wat is een cultuurschok? Een cultuurschok is een zeer persoonlijke ervaring, die voor geen twee mensen of in geen twee situaties hetzelfde is. Een cultuurschok is het proces van eerste aanpassing aan een onbekende cultuur. Het is een plotselinge onderdompeling in een algehele toestand van onzekerheid, waarbij de persoon niet weet wat er van hem of haar wordt verwacht of wat zij van anderen kan verwachten. Het kan zich voordoen in iedere situatie waarin iemand gedwongen is zich aan te passen aan een onbekend sociaal systeem, waarin dingen die hij of zij eerder heeft geleerd, niet langer van toepassing zijn. Dit hoeft niet altijd een ander land te zijn. Het kan ook een nieuwe school, stad, organisatie of familie zijn.

Er zijn ten minste 6 indicatoren die aangeven dat iemand een cultuurschok ervaart.

1. Bekende aanwijzingen hoe anderen geacht worden zich te gedragen ontbreken, of de bekende aanwijzingen hebben een andere betekenis.

2. Waarden die als goed, wenselijk, mooi en waardevol beschouwt worden, worden door de ontvangende cultuur niet gerespecteerd.

3. De betrokkene voelt zich gedesorixebnteerd, gespannen, gedeprimeerd of vijandig

4. De betrokkene is ontevreden met de nieuwe manieren van doen

5. Sociale vaardigheden die altijd werkten, lijken niet langer te werken

6. Het gevoel bestaat dat deze vreselijke, zeurende cultuurschok nooit meer weg zal gaan.

Fasen in een cultuurschok

Een cultuurschok wordt vaak beschreven als een aantal fasen die iemand doormaakt. Dit zijn de fasen:

1. Idylle. Stadium waarin degene die net aangekomen is, de nieuwsgierigheid en opwinding voelt van een toerist, terwijl zijn of haar identiteit nog thuis geworteld is.

2. Desorixebntatie. Deze fase betekent de desintegratie van vrijwel al het bekende. De persoon wordt overweldigd door de eisen die de nieuwe cultuur aan hem of haar stelt en wordt in de nieuwe omgeving overspoeld met stimuli. De persoon voelt zich gedesorixebnteerd en ervaart schuldgevoel en het gevoel persoonlijk tekort te schieten.

3. Prikkelbaarheid en vijandigheid. Men ervaart boosheid en wrok tegen de nieuwe cultuur omdat deze problemen heeft veroorzaakt en minder goed werkt dan de oude, bekende manier van doen.

4. Aanpassing en integratie: De integratie van nieuwe aanwijzingen en een groeiend vermogen om in de nieuwe cultuur te functioneren. Men ziet steeds meer zowel de goede als de slechte elementen in beide culturen.

5. Biculturaliteit. In deze fase voelt de persoon zich volledig op zijn gemak in zowel de oude als de nieuwe cultuur. Er zijn eigenlijk maar weinig mensen die door de aanpassings – en integratiefase heen komen. T

och moeten we culturen integreren als we in een multiculturele wereld willen functioneren. Suriname heeft verschillende etnische groepen, zoals Creolen, Hindoestanen, Javanen, Chinezen die allemaal verschillende culturele achtergronden hebben. Het wil dus niet zeggen dat een Hindoestaan hetzelfde reageert als een Creool. Dit maakt dat we ons moeten verdiepen in de verschillende culturele achtergronden van alle etnische groepen.

Hoe cultuur de verstandelijk gehandicapten zorg bepaald

Door mijn werkzaamheden in Suriname heb ik de verschillen aan den lijve ervaren hoe men daar denkt en omgaat met verstandelijk gehandicapten.

De kijk op en de emancipatie van mensen met een verstandelijke beperking wordt o.a. bepaald door visie, tijdsgeest en welvaart.

Honderd jaar geleden werden verstandelijk gehandicapten en mensen met psychiatrische problemen in Nederland als gekken gezien. Zij waren daarom een gevaar voor de samenleving en werden opgesloten in grote instituten. Die stonden ergens diep verborgen in de bossen, zodat de x93gewonex94 mensen er maar niet mee geconfronteerd werden. Tegenwoordig moeten deze mensen zoveel mogelijk integreren in de samenleving. Dit betekent zelfstandig wonen met begeleiding in een huis tussen die x93gewonex94 mensen.

Dit heeft te maken met de steeds vernieuwende visie die men heeft over gehandicapten. Een proces van 100 jaar met allerlei veranderingen en verschillende woonvormen. Van grote groepen naar meer zelfstandig wonen. Integratie, emancipatie en acceptatie zijn de modewoorden die dit proces ingang hebben gezet.

Dat zie je al in de benaming: van imbeciel, idioot, achterlijk, geestelijk gehandicapten, verstandelijk gehandicapten, mensen met een verstandelijke beperking tot mensen met mogelijkheden.

Dit kan door de Nederlandse welvaart. De AWBZ  (algemene Wet Bijzondere Ziektekosten) betaalt miljarden aan de hulpverlening. Zowel aan personeel als voorzieningen. Over die veranderingen zal ik het niet hebben. Het gaat erom dat er heel veel geld beschikbaar is voor de zorg.

Als je ziet hoeveel deskundigen, begeleiders, gogen en instanties soms bij xe9xe9n clixebnt betrokken worden, kan ik me voorstellen dat het voor die persoon als overdaad en bedreigend gezien kan worden. Al die mensen die vanuit hun achtergronden en disciplines een mening, een oordeel en een oplossing hebben voor de problemen van die clixebnt. Dit is allemaal mogelijk door de welvaart, de opleidingen, de visies en de ervaringen. Daar mogen we blij mee zijn dat dit mogelijk is. Ook al is het niet allemaal rozengeur en maneschijn.

Er zijn mogelijkheden tot dagopvang en aangepast werk voor deze groep. Zij kunnen relaties aangaan, seks hebben, trouwen en kinderen krijgen. Er worden speciale activiteiten georganiseerd, zoals dansen, carnaval, de Josti band, Frans Bauer bezoeken, sporten. Je kan het zo gek niet bedenken of er zijn wel mogelijkheden. Zo niet, dan worden die wel gecrexeberd. Dat is het voordeel van de vraaggestuurde zorg.

Tijdens de 9 maanden in Suriname heb ik tijdens mijn werkzaamheden de andere kant gezien, zoals het in Nederland gaat. In Suriname wordt de visie vooral bepaald door de culturele achtergrond. Is het gehandicapt kind een straf van een godheid, omdat ik in een vorig leven iets verkeerd heb gedaan? De schaamte die ouders hebben wanneer ze een gehandicapt kind krijgen. Aan de andere kant heb ik gezien dat de hele familie betrokken wordt in de verzorging. En dat heeft weer te maken met de welvaart.

Nederland is door de welvaart en de voorzieningen / uitkeringen een individualistische samenleving geworden. Door de armoede, gebrek aan voorzieningen en vanuit de cultuur is Suriname een collectivistische samenleving. De familie staat centraal en die vangen elkaar op.  In Suriname worden gehandicapten en bejaarden niet in voorzieningen gestopt. Die zijn er maar heel weinig en de familie vangt daarom heel veel op.

Er is geen opvang en werk voor gehandicapten. Zij kunnen geen leven opbouwen zoals in Nederland. Zij blijven afhankelijk van ouders en familie. Want die mogelijkheden en voorzieningen zijn er gewoon niet.

Er gaan mensen naar Suriname om plaatselijke begeleiders kennis en ervaring bij te brengen over gehandicapten. Dat doen wij met de visie van nu, waar wij 100 jaar over gedaan hebben om die te krijgen. Waar ik tegen aan liep en over sprak is dat wij niet de arrogantie moeten hebben om in 3 tot 5 jaar de mensen in Suriname tot onze visie te bekeren. Dit is een proces van jaren.

Dat geldt voor de ouders, begeleiders maar ook voor de overheid. Zij zullen de voorzieningen moeten opzetten en betalen. Maar dat gebeurt dus niet. Omdat de visie en welvaart zoveel verschilt met Nederland. Alle voorzieningen die er zijn komen veelal voort uit particulier initiatief. Met geld vanuit fondsen, stichtingen en vooral uit Nederland.

Gehandicaptenzorg heeft niet de prioriteit in Suriname. Ik heb een studiedag mee gemaakt waar een fantastisch mooi beleidsplan werd besproken. Opgesteld door directeuren van voorzieningen en ambtenaren van het ministerie van Sociale Zaken. Een meerjarenplan hoe de zorg er uit zou moeten gaan zien. In de praktijk komt er nog weinig van terecht, omdat er geen geld voor is. Als lichamelijk gehandicapte kom je niet ver in de rolstoel op kapotte en ongelijke straten en zandwegen. Die in de regentijd veranderen in modderpoelen. Autox92s komen er soms bijna niet doorheen, laat staan een rolstoel. De infrastructuur in Nederland houdt rekening met minder valide mensen. In het beleidsplan werd hier over geschreven, maar kan door allerlei omstandigheden  nog niet worden uitgevoerd.

Bij leerkrachten is er weinig tot geen kennis over een verstandelijke handicap. Dit onderwerp wordt niet behandeld op de PABO. Ja, wanneer het te zien is door het uiterlijk is dat geen probleem. Maar bij kinderen met een leer- of ontwikkelingsachterstand zie je dat niet altijd aan het uiterlijk. Deze kinderen kunnen niet mee komen in de klas. Zij blijven een paar keer zitten en worden vervolgens x93afgeschrevenx94. Dit betekent dat de kinderen, met toestemming van de ouders, niet meer naar school gaan. In Nickerie worden 10% van de kinderen op de lagere school afgeschreven. De handicap wordt niet gezien en deze kinderen blijven thuis, gaan werken of verdwijnen in de alcohol en criminaliteit.

In Nederland zijn er vele soorten scholen en mogelijkheden voor deze kinderen. Want deze afgeschreven kinderen zijn kinderen met mogelijkheden. En die worden in Suriname nog niet erkend. En dat is zonde.

In de Nederlandse samenleving worden de gehandicapte kinderen zoveel mogelijk gestimuleerd in hun zelfredzaamheid. In Suriname is de zorg zoveel mogelijk gebaseerd in het overnemen en verzorging. Er is bijna geen training en begeleiding in de zelfredzaamheid. Zowel niet door ouders als personeel. Omdat de mogelijkheden niet worden gezien. En het geld om wat met die mogelijkheden te doen is er niet. (aangepast werk, activiteiten)

Om advies en hulpmiddelen te krijgen voor de kinderen, moeten de ouders naar Paramaribo. Eerst een rit vanuit de polders naar Nickerie, dan 4 uur in een drukke bus naar de stad. Vervolgens naar het ziekenhuis en uren wachten. Regelmatig komt het voor dat de ouders een afspraak hebben gemaakt maar dat de arts ineens vakantie heeft. De ouders hebben die rit dan voor niets gemaakt. Dan moeten ze overnachten in Paramaribo en vervolgens opnieuw naar het ziekenhuis en terug met de bus. Dit kost veel geld. Dit hebben veel mensen niet. Om deze reden gaan ze niet en missen de kinderen de juiste ondersteuning en adviezen.

Ik heb ongeveer 60 tot 70 huisbezoeken gedaan in Nickerie. Ik heb alle vormen van opvang wel gezien. Van pure verwennerij, zorgzaam en liefdevol tot slaan, vastbinden en karige en armoedige omstandigheden.

Maar ja, zo was het 100 jaar geleden ook in Nederland. En nu nog wel eens. Denk aan Jolanda Venema. Wij hebben niet de waarheid in pacht. Wat wij kunnen doen is de visie vertellen, adviseren en een voorbeeld geven. En niets opleggen, omdat wij het beter denken te weten. Want wanneer de bakrax92s er niet meer zijn, zullen de Surinamers het zelf moeten doen en betalen. Dit gaat nog wel wat jaartjes duren.

Dit is niet negatief bedoeld. Want het is zoals het is door de omstandigheden, culturele verschillen, de welvaart en visie in Suriname. Daar hebben wij het mee te doen. Ik ben dankbaar dat ik een kleine bijdrage heb kunnen leveren in advies, voorbeeldgedrag en visie overbrengen. Het was weer even terug naar de basis. Daar waar de zorg over gaat. Daarom kan ik zo goed het verschil zien in de zorg en visie tussen Suriname en Nederland. En de gekte, de registratie, bemoeienis, administratie en alles wij ons zo druk over maken in Nederland. Want door onze welvaart is er zoveel mogelijk. Het opstarten van allerlei projecten voor nieuwe doelgroepen. Het kan niet op. Personeel, voorzieningen, deskundigheidsbevordering, noem maar op.

Daar kan Suriname alleen maar jaloers op zijn. Alleen, dat zijn ze niet. Zij doen het met hun eigen visie, eenvoud en beperkingen.

Beste bezoeker
17 november 2005

Hier lees je waarom ik voor langere tijd naar Suriname wil.

Wat ik daarvoor moet doen en alle voorbereidingen.

18 november 2005

Ik heb mijn web-log zo goed als af. Ik ben het nog aan het bijschaven en foto’s erbij aan het zetten. De sponsorbrief is af.
Een vriend gaf mij als idee om te informeren over het oprichten van een stichting. Dit kan voordelen hebben en die ga ik onderzoeken.

De reden dat ik terug wil naar Suriname is dat het land en de mensen mijn hart hebben gestolen. Ik vond het werken met gehandicapte kinderen en alle voorbereidende werkzaamheden erg leuk. Op het gebied van gehandicaptenzorg is er bijna niets in Nickerie. Samen met Rob en Ellen konden wij een aanzet doen om daar een begin mee te maken. Zonder regels, beleid, politiek en registraties zoals dat in Nederland het geval is.
Dat gevoel van vrijheid mis ik in Nederland. Maar het belangrijkste is dat ik daar het gevoel had iets te kunnen betekenen. Ik kan mijn kennis en ervaring delen, rekening houdend met de cultuur en omstandigheden. Dat heb ik gedaan en dat smaakt naar meer!

26 november 2005

Informatie opgezocht over het oprichten van een stichting. Daar zijn nog aardige notariskosten aan verbonden. Ook daar zitten veel verschillen tussen. Van 350 tot 850 euro. Dus eerst investeren en dan me laten sponsoren.

19 december
De offerte van de notaris in binnen. Nu het invullen van alle informatie en het bedenken van een mooie naam. Is lastiger dan ik dacht. Om een pakkende naam te verzinnen. Maar komt goed.

2006
5 januari 2006

Ik heb een mooie naam bedacht voor mijn stichting. Het is Stichting ZORG en ONTWIKKELING in NICKERIE geworden. Afgekort Stichting ZON. Een mooie naam met een positieve uitstraling in een zonnig land.

De aanmeldingbrief is opgestuurd en over drie weken heb ik een gesprek bij de notaris over de verdere oprichting van Stichting ZON.

22 januari 2006
Bij het bezoek bij de notaris bleek dat ik nog een bestuurlid erbij moet hebben. Ik heb een goede kandidaat gevonden en wanneer dit geregeld is, kunnen de papieren verder opgemaakt worden om stichting ZON op te richten.

5 februari 2006
Stichting ZON heeft twee nieuwe bestuurleden:
Koos Slabbekoorn – penningmeester
Rakesh Premchand – secretaris

We hebben een gesprek gehad en zijn enthousiast over de plannen. De procedure voor de oprichting loopt bij de notaris. Daarnaast hebben we de nodige plannen en aktiepunten bedacht die verder uitgewerkt gaan worden.

15 maart 2006
De concept statuten zijn binnen en na goed doorlezen accoord gevonden. De afspraak met de notaris wordt gemaakt voor de definitieve ondertekening. Verder zijn we bezig met een mooi logo voor de visitekaartjes.
Ik ga van 15 april tot 12 mei naar Suriname om de sfeer te proeven, oude contacten verstevigen en nieuwe contacten maken.
Verder ga ik kijken wat er leeft, waar er behoefte aan in om daar projecten aan te wijden. Ik heb er zin in.

23 maart 2006
De eerste mijlpaal: het ondertekenen van de statuten voor stichting ZON.
In de middag hebben Koos, Rakesh en ik de statuten ondertekent. Nu gaat het echt beginnen. Wanneer de inschrijving is geweest bij de Kamer van koophandel kunnen we met het uittreksel een zakenrekening openen.
Er zijn al wat contacten in Nederland en Suriname voor fondsen en mogelijke projecten.
Nu gaat het echte werk verder beginnen. Het bouwen van een website, visitekaartjes, projecten in Suriname inventariseren en contacten leggen, fondsen benaderen etc.

we ontdekken allemaal nieuwe dingen en wat er bij komt kijken. Erg leuk allemaal.
3 juniIk ben een maand in Suriname op vakantie geweest. daar heb ik nieuwe contacten en ideexebn voor projecten opgedaan. Deze ga ik verder uitwerken en dan op naar de fondsenwerving.
31 juni 2006De projectplannen zijn uitgewerkt en opgestuurd naar de contactpersonen in Suriname. Helaast zijn zij daar erg traag met hun reacties en dat is jammer.Rakesh gaat in augustus naar Nickerie en zal hen gaan ontmoeten.

23 maart 2005

Fredinsuriname nieuwsbrief 2

Het is nu bijna eind maart en het aftellen is begonnen. Het lijkt wel of de tijd na 1 januari twee keer zo snel gaat. Voordat ik het wist, is het al maart. En er moet nog veel gedaan worden.
Emmeke en Heilwig, de opvolgers van Ellen en mij, zijn aangekomen. Het inwerken is begonnen en het proces van loslaten, afronden en afscheid nemen begint nu.

De opening van het gehandicapten centrum is 18 april en daar moeten we nog de nodige voorbereidingen voor doen. De huisbezoeken zijn bijna afgerond evenals de lijst die we aan sociale zaken gaan geven. We gaan die lijst tijdens de opening presenteren aan de minister.
De lijst met namen van de nieuwe medewerkers voor het centrum ligt al een poosje bij sociale zaken, maar er is nog steeds niks bekend wie nu wordt aangenomen. Eigenlijk mogen er geen ambtenaren meer worden aangenomen, maar de minister van sociale zaken heeft de toezegging voor personeel gedaan. Alle contacten worden aangewend om invloed uit te oefenen op dit proces.
De bouw van het centrum gaat gestaag door, maar of alles klaar is op 18 april is een groot vraagteken. De aannemer gaat er van uit dat het lukt, maar dat zei hij ook van het guesthouse en dat was drie maanden later pas klaar. Maar ja, alle gasten komen in april, de reizen zijn geboekt dus is er geen speling meer. Maar zoals het er nu uitziet, lijkt het wel goed te komen.

overhandiging van het rapport over gehandicapte kinderen aan minister Pawironadi van Sociale Zaken

Mijn huisbaas komt voor 6 weken naar Suriname en dat betekent dat ik eind maart en april naar een andere woning moet. Alleen kwamen die mensen een paar dagen te vroeg, toen ik op een reisje was. De afspraak was dat zij 23 maart zouden komen. Nu waren zij er al op 19 maart. Toen ik van deze onaangename hoorde, ben ik wel boos geworden. Zij zaten al in huis en hadden hun spullen al neergezet en van alles gebruik gemaakt. Ze zaten in mijn prive en dat vond ik niet prettig. Ik heb een busje geleend en heb gelijk al mijn spullen en die van de Paus ingeladen en verhuist. De vrouw had me wel geprobeerd te bellen, maar ik had geen bereik in Galibi Ik heb Jansen ook mee genomen en die zit nu met mij op de Gemaalweg, een huis boven een wijk en buurtcentrum in de polder. Dit betekende dat ik niet rustig afscheid kon nemen van het huis en de buurt en dat vind ik wel jammer. Jansen moest ook duidelijk wennen aan de nieuwe situatie en at in het begin niet.

Ik wil wel een paar weken het polderleven mee maken en hoe het is om te wonen in een Hindoestaanse gemeenschap tussen de rijstvelden. De sociale controle is erg groot en piepen (gluren) is een favoriete bezigheid van veel mensen.
‘s Avonds is het ligt uit bij de overburen en denkt je dat ze slapen. Nee, dan piepen ze naar de overkant want dat valt dan minder op.

Rene, een vriend is 10 dagen hier op vakantie geweest en hebben o.a. een trip naar de binnenlanden gemaakt. Erg mooi om te varen op een rivier met stroomversnellingen tussen het oerwoud, langs dorpjes waar het leven veelal aan de rivier plaats vindt. Vrouwen en kinderen die de was en de vaat doen, zich baden of spelen. Kinderen die in het water spelen, over rotsen lopen door de stoomversnelling. Een dansavond met live muziek waar de plaatselijke vrouwenclub uit het dorp allerlei dansen opvoerden, die vooral in het teken stonden van flink met de billen en heupen draaien. Daar moesten wij natuurlijk aan mee doen, maar dan zie je toch wel hoe roestig en stijf die bakras zijn in de heupen.

Ook is hij een paar dagen in Nickerie geweest en heeft kunnen zien wat en met wie ik hier werk.
Hij had het voor elkaar gekregen om haringen mee te nemen. Na 7 maanden zonder haring gingen die er wel in. Heerlijk.
Verder was het erg gezellig en hebben veel gelachen.

Eind maart en begin april ga ik nog wat tripjes maken, want er valt zoveel te zien. Alleen zijn de reisjes wel prijzig, maar het is inclusief transport, eten, drinken en overnachting. Het reisjes wat wij hebben gemaakt was perfect georganiseerd met een hele goede gids en kokkin. Dus zeker te moeite waard allemaal.

Ik ben in maart naar Galibi geweest, in het noord oosten van Suriname. Daar komen de grote zee schildpadden aan land om hun eieren te leggen. Ik zat in een klein resort aan dat strand en konden ‘s avond met een gids lopend alles bekijken. Ik heb het hele proces gezien van aan land komen, het graven, de eieren leggen, gat weer dicht gooien en terug naar de zee. Het ging hier om de groene zeeschildpad. Heel indrukwekkend om dat te zien. Het is jammer dat veel nesten door stropers worden leeggehaald, ondanks een controle door overheidsdienaren. Zij hebben te weinig middelen ter beschikking om alles goed te controleren.

[Galibi bestaat uit twee indianen dorpen Christiankondre en Langemankondre. Erg leuk om daar rond te wandelen en te zien hoe zij dar leven.
Op de terug weg zijn we nog langs Saint Laurant in Frans Guyana geweest waar we de gevangenis bezochten waar Papillon heeft gezeten. Verder was er een kleine markt om te bezoeken. Het stadje ademde wel een Franse sfeer uit met alle gebouwen en Franse wagens.

Ik heb een paar tennistoernooien gehad. O.a. het FredenEllenopleidinstoernooi. Wij zijn captains van twee groepen en dat zijn vooral de bakras die op les zitten. Het team wat wint krijgt een mooie prijs als aandenken. Die is dus naar het team van Ellen gegaan..
Daarvoor een toernooi ter ere van 66 jaar Nickerie Tennis Club. Was een groot intern toernooi, waar ik twee van de drie wedstrijden gewonnen heb, dankzij een goede partner. Als team hebben we verloren, maar Rob heeft een mooie beker gewonnen. De afsluiting was een groot feest met lekker hapjes en muziek, waarbij veel gedanst werd.

Het is nu een komen en gaan van medewerkers. Afscheidsfeestjes worden al georganiseerd. Voorbereidingen voor de opening, vakantie, inwerken van nieuwe medewerkers, het weer wat maar lekker blijft ondanks meer bewolking en wind en de regen af en toe.

Na de pasen ben ik een weekje vrij en ga naar Apoera, een indianendorp een paar uur varen vanaf Nickerie. Daarna bestaat de tijd uit voorbereidingen voor de opening en de boel afronden. Jammer maar helaas.

Wanneer mensen hier een huis laten bouwen door een aannemer, moeten zij zelf de spullen kopen en bij de bouw aanwezig blijven. Zo ook met de auto naar de garage brengen. Je moet erbij blijven tijdens de reparatie anders stelen ze misschien wel je onderdelen. Allemaal omdat mensen elkaar hier niet vertrouwen.

Zaken die hier allemaal anders gaan.

Hier volgen enkele voorbeelden hoe zaken, woorden, werk anders gaan dan in Nederland. En het heeft allemaal te maken hoe er naar cultuurverschillen gekeken kan worden, maar vaak hebben zaken zoals ze lopen ook een reden. Het is zoals het is.

Rijlessen: Je komt om 7 uur bij de rijschool en wacht tot je aan de beurt bent om een kwartier te kunnen rijden. Dat kan pas om 9 uur, 11 uur of later zijn. Voor het kantoortje zitten wel 20 mensen en weten niet hoe laat ze aan de beurt zijn. Er wordt alleen in de stad gelest, waar niet harder dan 30 a 40 km per uur gereden mag worden. Wat als je buiten de stad komt en er mag harder gereden worden. Het Surinaamse rijbewijs is dan ook niet geldig in Nederland.
Hier rijdt men links dus de meeste auto’s hebben het stuur aan de rechterkant. Is makkelijker met inhalen. Maar hier hebben de lesauto’s het stuur links, want de leraar moet alles goed kunnen zien. Een politieagent neemt het rijexamen af. En wanneer die je al een keer illegaal heeft zien rijden en hij of zij herkent je, ben je al gezakt.

De presentator van een lokaal tv station heeft verschillende bijbaantjes. Zo is hij o.a. leraar en stelt zich verkiesbaar voor de politiek. Dus tijdens zijn tv presentatie is het regelmatig voorgekomen dat hij iets vertelt waar hij bij betrokken is. Zo kondigde hij een keer een interview aan, waar hijzelf gexefnterviewd werd. Hoezo verschillende petten.
Dat komt hier veel vaker voor. Dat parlementarixebrs in verschillende commissies zitten, waar de belangen verstrengeld kunnen worden. Alles is politiek en heeft met relaties en vriendjes te maken.

Zelfs ambtenaren hebben vaak bijbaantjes, die ze onder werktijd uitvoeren. Iedereen dekt elkaar, zodat ze het zelf ook kunnen doen.

Twee wijsheden:
Het gaat er niet om wie je bent maar wie je kent.
Het gaat niet om gelijk hebben maar om gelijk te krijgen

Je besteld iets bij een winkel, b.v. een ventilator. Die moet eerst in elkaar gezet worden om te bekijken of die het doet. Prima. Maar als je de volgende dag terug komt is dat nog niet gedaan. De een zegt tegen de ander die het weer tegen een ander zegt om dat te doen. Er zijn zoveel mensen die in een winkel werken, maar eigenlijk weinig uitvoeren. Klantvriendelijkheid is soms ver te zoeken. Als ze iets niet weten verkopen ze het gewoon niet.

Om iets te kopen bij een ijzerhandel gebeurde het volgende; een verkoper schrijft op een bon wat ik wil hebben. Dan ga ik naar de kassa om te betalen. Die zet een stempel met ‘betaald’ op de bon. Vervolgens moet ik naar een afgiftebalie waar mijn spullen opgezocht worden. Ze staan daar met z’n tweexebn; exe9n om de spullen uit de schappen te halen, de ander om een stempel met ‘afgegeven’ op mijn bon te zetten. Goed voor de werkverschaffing is het wel.

Op de grote weg wordt er vaak in het donker met groot licht gereden. Ook wanneer er een tegenligger aankomt houden ze het grote licht aan. Het is hun hoofdpijn niet dat de ander daar last van heeft. Wetende dat er veel (brom)fietsers zonder licht rijden en er wandelaars lopen die je niet kan zien omdat je verblind wordt, ontstaan er regelmatige gevaarlijke situaties en worden mensen ook aangereden.

We hadden een gesprek met hoofd opleiding van het ministerie van sociale zaken. Er werkten ook twee assistenten in zijn kantoor, die alleen maar de krant zaten te lezen. Af en toe vroeg hij iets aan ze, waar ze antwoord op gaven of opzochten en daarna verder gingen met de krant. Hij vertelde zelfs dat het moeilijk zal worden om ambtenaren te krijgen voor het gehandicapte project, want dan moeten ze werken! Nu doen ze bijna niets en krijgen toch wel betaald. Waarom meer werken voor hetzelfde geld. De enige prikkel om mensen zover te krijgen is dus extra geld. En daar zijn we ook mee bezig.

In Nederland houden we van gezelligheid. Sfeerverlichting, leuke inrichting etc. In Suriname is dat niet zo belangrijk. Het gaat erop dat het goedkoop en praktisch is. Tl verlichting is goedkoop. Plastic tafelkleden zijn makkelijk schoon te maken en hoef je dus niet te wassen. Iedereen zit en leeft veel buiten dus binnen hoeft het niet zo gezellig te zijn. Een tv, koelkast, bank en stoelen zijn het belangrijkst.
In veel restaurants ligt het eten op een stuk plastic, zodat de borden niet vies worden en de restjes makkelijke weggegooid kunnen worden.

Het taalgebruik is anders. Uit wandelen gaan is een stukje lopen. Maar dat kan ook op de fiets en auto maar het heet ook uit wandelen gaan.
Scheerzeep is hier schuimzeep. Tectyleren is asfalteren. Donuts zijn ringbollen. Bekers zijn cups. Het taalbegrip is anders. De grote valkuil hier is dat er Nederlands gesproken wordt. Wanneer ik dat doe met dezelfde snelheid, vakjargon, taalgebruik en humor als in Nederland, zal de ander mij niet begrijpen. Ik moet mijn taalgebruik aanpassen en kijken of de boodschap over komt. En zeggen dat ik een grapje maak anders nemen ze het letterlijk over, wat ik figuurlijk bedoel.

Er zijn ook veel zaken die prima lopen. Maar die vallen waarschijnlijk minder op. Maar ik blijf me verbazen en verwonderen hoe het hier soms toe gaat, want het is op alle fronten anders dan in Nederland.

Zo kan ik erg genieten van de natuur en alle dieren die ik in en rond het huis zie. Soms vanaf de veranda of vanuit de hangmat. Kijken en observeren.
De kikkers in het om het huis zijn soms minder, zeker wanneer ze in en op het toilet zitten. Eerst kijken voordat je gaat zitten. Wil ik water drinken na het tanden poetsen zit er een kikker in mijn glas. Of ze springen via mijn been naar de muur. Soms ploffen ze van het plafond op de grond wat een vies nat geluid geeft. Daarna huppelen ze weer lekker verder. Jansen vindt ze lekker en jaagt er regelmatig op.
Dan de hagedisjes op de muren, die de muggen opeten. Ik moet elke dag de kleine drollen opvegen die de kikkers of de hagedisjes laten vallen. Ik weet niet van wie, maar elke dag vegen is wel nodig.
Dan de muggen natuurlijk. Ze steken zelfs door de kleding heen. Vooral in de schemering kunnen het er veel zijn. Straks met de regentijd zal het erger gaan worden.
De mierensporen door huis, wanneer ik wat eten heb laten vallen of bij een dode tor of vlieg.
Ik moet na elke maaltijd gelijk afwassen om te voorkomen dat er ongedierte op af komt.
Na de barbecue had een zak met afval wat gelekt en begon te stinken. Ik wilde een nieuwe zak er omheen doen en de maden kwamen tevoorschijn toen ik de zak optilde. Vuil kan je niet te lang laten staan.

Bij regen komen de grote padden tevoorschijn. Dan Harrie en Henk, de twee leguanen in de tuin. De grote groene heet Harrie en de kleine blauwe Henk. In het perceel naast mijn huis heb ik een keer een hele grote leguaan gezien die zeker een halve meter groot was.
Leguanen worden vooral door Javanen gegeten. Ze noemen het ook wel groene kip.
Dan de varixebteit aan vogels rond het huis. Ik heb een vogelboekje gekocht waar ik ze kan opzoeken. Ik tel wel 20 verschillende soorten vogels, van kolibri, duiven, watervogels en andere tropische vogels. Ook zag ik ‘s avonds een uil in de achtertuin.

De roofvogels en de gieren die rondcirkelen in de lucht vind ik een mooi en indrukwekkend gezicht. Op de weg van Nickerie naar Paramaribo ruimen zij de aangereden dieren op.
De plaatselijke mus is de grietjebie. Een leuk bruin geel vogeltje die elke keer grietjebieeeee roept. Of de grote libelles en vlinders.
De honden in de straat, die vooral ‘s nachts de boel overnemen en blaffen.
Als het donker is komen de vuurvliegjes tevoorschijn. Dan zie ik overal gele of groene lichtjes opflitsen.

De grote zwarte torren in de tuin die ‘s avonds tevoorschijn komen. Of de kakkerlakken die weg rent als ik een keukenkastje open doe. De witte motvlinder, die een bepaalde stof afgeeft wanneer je ze aanraakt. Die stof gaat jeuken op je lichaam.
Soms loopt er een kudde loslopende koeien of geiten voorbij mijn hek.
De vissen in de sloot voor het huis. Af en toe staan er wat jongens te vissen die er van alles uit vissen.

De hanen in de vroege ochtend, die aangeven dat het licht begint te worden. Er is 1 haan die ‘s avonds rond een uur of 10 al begint te kukelen. Die moet opnieuw geijkt worden, want die is flink in de war.

En dan meneer Jansen natuurlijk, mijn kleine hondje, die regelmatig weg loopt. Na een keer twee dagen weg te zijn geweest maar gelukkig terug werd gebracht door een buurjongen verderop in de straat, heb ik kippengaas voor het hek gespannen, zodat ze er niet meer tussen kan glippen.

jansen

Ik ben die gekke bakra met een hond, die fietst en hardloopt. Ik kwam voor mij onbekende mensen tegen die wisten dat Jansen van mij is. Dat is dan wel weer makkelijk.
Er zullen vast nog dieren zijn die ik niet heb genoemd, maar ik vind dit al heel wat. Het is zaak om niet bang te zijn voor ongedierte, want dit is allemaal in de prijs inbegrepen. De kunst is om het te zien, op je in te laten werken, er mee om te gaan en te wennen en er dan ook van te genieten. En dan is het leven hier mooi en leuk. En zo is het voor mij.

Tot de volgende keer en iedereen de groetjes

Fred

Hallo allemaal.

Hier weer een berichtje uit warm Nickerie. De zon schijnt nog steeds en de regentijd is nog niet begonnen. Hieronder volgens weer wat belevenissen en activiteiten waar ik met mijn collega’s aan werk.

De bouw van het gehandicapten project loopt wat vertraging op. Het grappige is dat wij Nederlanders met onze georganiseerde maatschappij denken dat wat in Nederland bedacht wordt ook zo in Suriname wordt uitgevoerd. Dus niet. Het is hier 180 graden anders.
De afspraak was dat de bouw op 4 december klaar zou zijn, want dat is de dag van het gehandicapte kind. De aannemer zegt “prima” en maakt een planning tot 4 december. Iedereen blij. Maar in de praktijd loopt het anders. Dat zie je ook in Nederland. Denk maar aan de tramtunnel in de grote marktstraat in den Haag. Hoeveel dat extra kost en de tijd die het kost na alle overstromingen. Hier is het niet anders. De bouw is vertraagd omdat de planning niet werkt in de praktijk. Dat komt door het weer, er zijn geen voorraden aanwezig. Nu is er geen cement te krijgen. De prijs is van 17 naar 30 tot 40 srd gestegen per baal. Dus heel veel ligt stil en de kosten gaan omhoog. Het gaat allemaal trager als gedacht. De planning is dat de opening nu in april 2005 is.

Onze creatieve aannemer heeft zo zijn relaties en heeft een pallet in beslag genomen cement “geleend” van de politie. Er is veel smokkel tussen Guyana en Suriname en cement is nu ook smokkelwaar. Deze partij is dus in beslag genomen en voordat het bij opbod verkocht werd, had de aannemers het kunnen lenen.
Er is net voor de kerst een boot met cement in Nickerie gekomen. Het was gelijk druk met vrachtwagens. Dus er kan weer gebouwd worden. Alleen ligt de bouw stil tussen kerst en oud en nieuw.
Als er geen cement is gaan de arbeider ook niet door met andere werkzaamheden, omdat alles volgens “een bepaalde volgorde” moet.

Het guesthouse voor de stagiaires uit Nederland is al eerste klaar. Eind december. Dan kunnen de eerste stagiaires die in januari komen er gebruik van maken. Egbert, de directeur van de Paus doet in januari de officixeble opening.

Ellen en ik zijn bezig met de huisbezoeken af te ronden. Door allerlei andere zaken hebben wij hier een maand niks aan kunnen doen, dus we moeten wat inhalen.

foto huisbezoek

De deelnemers aan de basistraining over gehandicapten worden nu gescreend wie in de verzorging en begeleiding wil werken. Wanneer die namen bekend zijn, gaan we naar sociale zaken. Deze mensen worden dan ambtenaar, wanneer ze dat nog niet zijn, en worden dan bij het project gedetacheerd. De eerste informatie bijeenkomst is geweest en vanaf 1 maart is de bedoeling dat wij met deze medewerkers gaan beginnen. Wanneer sociale zaken mee werkt en deze mensen in dienst wil nemen.

Sinds kort zijn we gestart met het doornemen van alle kandidaten voor de voorziening. Aan de hand van de vragenlijsten die bij de huisbezoeken gebruikt worden, gaan we inhoudelijk in op elk kind. Dan wordt bekeken wat de hulpvraag van de ouders is, wat de urgentie is en of het kind in aanmerking komt voor de school, dagverblijf of woonvoorziening. Zo zijn de eerste 6 kinderen voor het eerste paviljoen en dagverblijf bekend.

Het tweede bezoek is Wageningen was leuk, omdat we toen aan twee ouders konden vertellen dat hun kinderen naar de woonvoorziening konden. Dat was erg leuk. Het is ook belangrijk om regelmatig de ouders op de hoogte te stellen van de vorderingen over de bouw. Ook konden we twee krukken aan een gehandicapte indiaanse jongen geven. Tijdens het vorige bezoek zagen we hem met een houten stok lopen als kruk. Na een slangenbeet moest zijn been geamputeerd worden. Nu kan hij zich beter voortbewegen.

Een paar weken geleden is er ingebroken in het WiN huis. Via de achter deur hebben de inbrekers een hangslot geforceerd en hebben 4 computers, een laptop, radio gestolen. Bij de bovenwoning hebben ze een tv en radio gestolen. Verder lag alles overhoop in huis.
Toen we de inbraak ontdekten is Rob de politie gaan halen. Vaak hebben zij geen vervoer en komen dan niet. Een agent reed met Rob mee. Hij schreef wat op, stelde wat vragen en durfde bijna niet naar boven te lopen. Rob en ik deden in het huis de lichten aan en keken rond, terwijl de agent op de achtergrond bleef, bang dat de inbrekers er nog waren.
Gelukkig hebben de dieven de meest waardevolle spullen laten staan, zoals de beamer, kopieerapparaat, tv en videorecorder. Volgens ons wilden ze nog terug komen, want er stond al een doos en een tas klaar.

Stichting WiN krijgt via verschillende organisaties regelmatig spullen opgestuurd in een container. Afgelopen maand is er een container gekomen van AZIVO met ziekenhuisbedden, rolstoelen etc voor het ziekenhuis en het gehandicapten project.
Onder toeziend oog van de pers werd de container door de arbeiders van het gehandicapten project uitgeladen. Alles wat voor het project is, werd in de Grxfcntjesschool opgeslagen. Twee weken later werden de spullen officieel overgedragen aan WiN door de stichting Vrienden van Nickerie. Hiervoor was de ondervoorzitter uit Nederland overgekomen.
Om het wat officieel te maken hadden we een kinderbedje met een Surinaamse vlag van crxeapepapier ingepakt. Toen we daar zo naar stonden te kijken leek het wel een doodskist met een vlag. De kinderen van de school, die het papier na de toespraak mochten kapot scheuren, stonden stil en bedroefd bij het bedje. Ook dit tafereel kwam uitgebreid op tv.
We hebben echt hele mooie nieuwe spullen gehad. Nieuwe rolstoelen, kinderbedden, ziekenhuisbedden, matrassen. Supermooi allemaal.
Het heeft wel wat tijd en energie gekost om de container ingeklaard te krijgen. Het duurde langer dan gepland om de papieren in orde te krijgen, waardoor de kosten voor de opslag ophoog liepen. De containers moeten nu ook meer gecontroleerd worden, omdat er flink misbruik is gemaakt door bedrijven en stichtingen. Wanneer een stichting spullen invoert hoeven zij geen invoerkosten te betalen. Dus bedrijven hebben zo spullen willen invoeren om deze kosten te vermijden. Er zijn ook stichtingen geweest die de spullen gingen doorverkopen. Dat mag ook niet. Vandaar dat de controle verscherpt is en de containers gecontroleerd worden op de inhoud.

Een paar weken later kwam er een container met schoolspullen. Omdat het echt op het laatste moment onduidelijk is of de container wel of niet komt en hoe laat is het lastig om alles te regelen. Nu hadden we in samenwerking met de technische dienst van Onderwijs medewerkers kunnen krijgen om deze spullen bij hen op te slaan. Onderwijs verdeeld alle spullen onder de scholen en waren er erg blij mee. We zijn met 15 man ruim twee uur bezig geweest om deze container uit te laden.
Zo zijn we op kantoor bezig geweest om zakken kleding te sorteren en een paar kratten met gereedschap te verdelen. De stichting ” red gereedschap” had 8 kratten met allerlei gereedschap gestuurd. Al het gereedschap is tweede hands, maar in goede conditie. Alles is gecontroleerd, gesmeerd en scherp gemaakt. Fantastisch allemaal. Dit hebben we verdeeld onder scholen, wijk en buurtcenra, leerwerk project en het gehandicapten project.

Er waren ook rolstoelen en andere hulpmiddelen bij voor het project. We hebben nu veel rolstoelen en willen die gebruiken voor een rolstoel uitleenbank. In Nickerie is dat er niet. Het revalidatiecentrum zit in Paramaribo en veel uitleenspullen hebben zij niet.
Voor specialisten moeten de mensen uit Nickerie naar de stad. Je kan het vergelijken dat mensen uit Rotterdam naar Groningen moeten om naar de neuroloog te gaan. Met een busje is het vier uur rijden naar de stad en dan moeten ze vaak uren wachten voor de dokter.

Op 2 december is er een leer werkproject gestart voor meisjes. Dit project is bedoeld voor kansarme meisjes om hen een vak te leren. Het is de bedoeling dat er 5 meisjes worden opgeleid tot assistent verzorger voor de woonvoorziening. We zijn gestart met 2 meisjes. Mevr. Idoe is de projectleidster en eerste verantwoordelijke. Ellen en ik zijn betrokken om de meisjes theorie en training te geven over gehandicapte zorg.
De meisjes werken nu mee op de school en vanaf 1 januari in het dagverblijf daar. Omdat de woonvoorziening nog niet klaar is, moeten we improviseren en andere werkzaamheden voor ze vinden. De meisjes krijgen training on the job. Deze meisjes krijgen zo een kans op een opleiding en training, ze krijgen nu al betaald, en het is een kweekvijver voor toekomstige talenten.

Ik ga soms naar Paramaribo om naar de slager en bakker de gaan. De slagers in Nickerie vertrouw ik niet zo. Het vlees ligt in de warmte te broeien. Ik had een keer gehakt gehaald, maar daar zaten teveel witte slierten in naar mijn zin. Het brood is wel goed hier maar ik mis soms het donker bruine brood.
In de stad ga ik dan naar de keurslager en die is te vergelijken met de slagers in Nederland. Ik haal dan wat vlees om mee te nemen. Bij bakkerij Hollandia kan je allerlei soorten bruin brood halen, gebak etc. Zo zag ik laatst de Pizzahut. Ik heb in maanden geen pizza gegeten. Een cappuccino bij een nieuwe kroeg waar ze ook Irish coffee hadden. Allemaal zaken die ik al maanden niet heb gehad. Dan kan ik daar extra van genieten.
Er is genoeg te krijgen in de supermarken in Nickerie. Dat is allemaal geen probleem. Maar soms kan je wel eens trek hebben in iets wat hier niet te krijgen is.

Op 25 november was er onafhankelijkheidsdag. In de stad wordt dat groots gevierd en is het erg druk. Ik had geen zin in die drukte en ben in Nickerie gebleven, terwijl alle andere wiN medewerkers naar de stad gingen. Ik ben toen naar het wijk en buurtcentrum Ocon in de polder geweest, waar voor het eerst de onafhankelijkheid werd gevierd. Er waren veel sprekers en toespraken, die ik gelukkig allemaal heb gemist. Toen ik kwam was er een modeshow bezig. Er kwamen hapjes en drankjes waarna de playbackshow begon. Deze viering was door het jeugdbestuur georganiseerd en werd goed bezocht. Het was leuk om hier te zijn.
Tijdens mijn fietstocht daar naar toe zag ik hoe de rijstvelden werd ingezaaid, hoe ze onder water stonden en alle mooie vergezichten. Heerlijk om zo rond te fietsen hier.

Ik ben het weekend na onafhankelijkheidsdag naar de stad gegaan en zag nog net een stuk van de eerste marathon van Suriname. Het was niet druk, maar de sfeer was goed door de verschillende bandjes. Onder andere de Parbo brassband met blazers, drums en danseressen. Een genot om naar te kijken.
De marathon begon om 4.30 in de ochtend vanwege de warmte anders. De winnaar had een tijd van 2.40 uur. Ik was er om een uur of 8 en zag nog wat atleten binnenkomen. Het begon al aardig warm te orden door de zon en het is afzien om zo’n afstand te lopen. Maar het was een succes.

foto marathon

Het beeldscherm van mijn computer doet het niet meer goed. Hij is heel donker geworden en kan niks lezen op het scherm. Ik gebruik nu een extra beeldscherm om te kunnen werken, maar kan nu thuis niet meer mijn mails voorbereiden of een dvd bekijken.
Ik heb een dvd speler gekocht, want op de tv is er niet zoveel en de dvd’s kosten hier 1.50 euro. Wel illegaal maar wat maakt het uit. Soms is de ondertiteling in het chinees of van een andere film. Maar deze films worden zelfs gebruikt door de drie tv stations in Nickerie.

Op 5 december hebben Ellen en ik nog voor Piet en Sint gespeeld in het wijk en buurtcentrum Ocon. Er waren wel 150 kinderen en ouders aanwezig. Ouders hadden de cadeaus van tevoren gegeven en ik mocht ze als Sint geven. Nu zijn die Hindoestaanse namen soms wat moeilijk om uit te spreken maar uiteindelijk lukte het wel.
De kinderen zagen er netjes uit, hadden al ruim twee uur Sinterklaasliedjes gezongen, omdat ze al om 13.30m er waren ipv 14.30. Wij kwamen pas om 16.00 uur aan.
We konden bij een gezin in de buurt omkleden. Ze wilden zelf mij als Sint opmaken met rode lippenstift en een wit opgemaakt gezicht en zwarte wenkbrauwen. Ik zag er uit als pipo de clown en dat heb ik dus snel weggehaald. Na twee uur cadeaus uitdelen, zingen, opgevoerde dansjes, hapjes en soft drinken, wat ik met een rietjes moest doen ivm mijn baard, begon door de wind de mijter en pruik wat naar voren te verschuiven. Ik zag daardoor niet zoveel meer. De kinderen begonnen ook onrustig te worden na twee uur zitten het hun nog ingepakte pakjes. Zij wilden graag met hun nieuwe speelgoed spelen. Het was voor de sint dan ook tijd om via de achterdeur te vertrekken.
Al met al wat dit ook weer een belevenis.

Op 1 december was er de opening van de Mamio namententoonstelling. Mamio namen is een stichting die zich bezig houdt met HIV/Aids. Zij geven voorlichting en maken kleden met namen en teksten om overleden aids slachtoffers te herdenken. Zo’n kleed noemt men een mamio.
De tentoonstelling was in een grote sporthal. Alle kleden en foto’s waren daar opgehangen. De opening was om 10.00, maar ondanks dat de gasten (6 mensen), de sprekers ( 5 mensen) en de pers er waren, was het opbouwen nog niet klaar. Met drie kwartier vertraging en met 10 toeschouwers (merendeel WiN medewerkers) begonnen de toespraken. Het grappige is dat de mensen die niet zijn komen opdagen als spreker met naam en toenaam worden genoemd en de reden waarom ze niet kwamen. Het was zo onwerkelijk om met zo weinig mensen in zo’n grote hal iets te openen. Wij kwamen natuurlijk weer uitgebreid in beeld op tv.

Twee dagen later was er een Aids optocht waar wij ook in meeliepen. Met een groot spandoek. Ook hiervoor kwamen we weer op tv en werd tijdens de optocht even gexefnterviewd.

Deze werden kregen de peace corps medewerkers een telefoontje uit de stad dat er een mogelijke terroristische dreiging in Suriname zou komen. Ze moesten onmiddellijk naar huis en mochten niet meer naar buiten tot nader bericht. Het bericht was dat er een aanslag op de Amerikaanse ambassade in Paramaribo gepleegd zou worden.
Nu is het zo dat de beveiliging en evacuatie in nood streng geregeld is bij het peace corps.
Bij een mogelijke dreiging worden ze per helikopter gexebvacueerd en moeten naar een bepaald punt in Guyana.
Deze gebeurtenis maakte wel veel indruk bij deze drie medewerkers, terwijl wij niet begrepen waarom ze gelijk naar huis moesten. Wij zouden met een bakje koffie de situatie bespreken en lekker op kantoor blijven, omdat de dreiging niet in Nickerie is. Die avond konden de Amerikanen dus niet mee lopen met de aids optocht. Twee stonden op het balkon en de derde lag onder het bed, geloof ik. Toen we langs zijn huis liepen was alles dicht en reageerde niet op ons geroep. Later zei hij dat hij ons wel gehoord had, maar niet reageerde, omdat dan iedereen weet dat daar een Amerikaan woont. De angst regeert onder de Amerikanen na 11 september.

December is nu de vierde maand dat Rob en ik op tennis zitten. Rob kon het al goed, maar voor mij was dit de eerste keer tennis. Maar we doen het wel aardig en wilden ook mee doen met een heren dubbel tennis toernooi. Maar omdat wij nog in een te lage klasse zitten en ik er nog zo kort opzit mochten wij niet mee doen. Wij wilden met doen als G team. Het gehandicapten team. Het is uiteindelijk in het bestuur besproken en uiteindelijk mochten wij toch mee doen. Het meedoen is belangrijker dan winnen en dat hebben we dan ook gedaan. We hebben niet onaardig gespeeld en hebben het de tegenstanders toch wel moeilijk gemaakt. Wij hebben uiteindelijk 1 wedstrijd gewonnen met een tie break. Er stonden veel mensen te kijken en ons aan te moedigen. Dat was wel erg leuk.

Met meneer Jansen gaat het goed. Ze is lekker in de weer in de tuin en vraagt de nodige aandacht. Ze zit achter kikkers en padden aan, had laatst een hagedis te pakken en nu komt er af en toe een kat in de tuin, die het eten van Jansen wil pikken. Dat geeft ook de nodige herrie in de tuin.
Ze wordt niet groter maar ziet er goed en mooi uit.

Mijn verblijf in Suriname is nu gepland tot na de officixeble opening van het gehandicapte project. Deze opening zal in de derde week van april plaats vinden dus daarna kom ik weer naar Nederland.

De regentijd is nog niet echt begonnen. Maar de paar buien die we hebben gehad zijn niet misselijk. Het centrum van Nickerie staat blank na zo’n regenbui. De afwatering is niet in orde en kan al het water niet verwerken. De tennisbaan staat dan ook onder water.

Ik heb verlenging voor mijn verblijf moeten aanvragen, want ik krijg geen stempels meer bij de militaire politie. Ondanks mijn jaarvisum, moet ik 75 usd betalen, voor een kort verblijf. Wat hebben we daarvoor nodig? Een plakzegel van 1500 gulden (1.50 srd), 8 A4 blaadjes, copie van paspoort en ticket en bewijs dat je 75 usd hebt betaald.
Toen ik aankwam had is, (een idee van ellen) 8 gekleurde blaadjes meegenomen. Dat kon dus niet. Toen maar de 8 witte gepakt en dan kon ik het dezelfde middag ophalen. Toen is terug kwam was de DC (district commissaris) weg en had het nog niet ondertekend. Of ik volgende week kon terug komen. Natuurlijk. Ik de andere week terug, maar de DC had het te druk gehad en had nog niet ondertekend. Ik de volgende week weer terug en kreeg toen te horen dat de DC wilde weten waarom ik langer bleef en moest hem dat gaan uitleggen. Ik naar het spreekuur van de DC. Ik kwam in een grote kamer met een lange tafel waar de DC aan het hoofd zit en aan de tafel zaten allemaal mannen in uniform te kijken. Ze deden niks. Ik heb de situatie uitgelegd en de DC zou eind van de week het formulier ondertekenen. Tien ik de week daarna terug kwam, was de dame die bij dat loket zit even uit rijden. Niemand anders kon de papieren geven of wisten ervan. Of ik later terug kan komen. Natuurlijk. In ieder geval, de papieren heb ik nog niet. Dus in principe ben ik hier nu illegaal. Anders ik word aangehouden hoef ik alleen maar te zeggen dat de zaak onder behandeling is. Dan is het ok.

Nog een kikkerverhaal.
Ik begin ze wat zat te worden en heb de mogelijke gaten in de wc en achterdeur met tape afgeplakt, zodat ze daar niet meer door kunnen. Ze zijn er nog wel maar minder, naar mijn idee. Er ligt tenminste minder kikkerpoep.
In de ochtend heeft het water in het begin een raar smaakje. Toen ik een keer tijdens het tandenpoetsen een kikker uit de kraan zag komen begreep ik waarom.

Dit waren weer wat tori’s uit Suriname
Omdat ik mijn adressenlijst vergeten heb, krijgen jullie wel een mail met kerstgroeten.

Al het fijne met de feestdagen, overeet je niet en een goed begin voor 2005.

Groetjes Fred

Fredinsuriname nieuwsbrief

Het is nu begin november en ik ben nu drie maanden in Suriname. Het echte werk is begonnen, namelijk het bezoek van gezinnen met gehandicapte kinderen en het werven van personeel.
Mijn collega Ellen, de maatschappelijk werkster van Mee, is gearriveerd en samen met haar bezoek ik de gezinnen. We hebben een lijst van 80 namen en daar komen steeds meer namen bij. Elk bezocht gezin geeft weer een nieuwe naam van een gezin waar ook een gehandicapt gezin is. Ook krijgen we nog namen van scholieren die zijn afgeschreven. Dit betekent dat deze kinderen vaak zijn blijven zitten en niet goed functioneren. Vaak zit hier een, niet erkend, verstandelijke beperking of ontwikkelingsachterstand achter. Deze kinderen blijven dan thuis en moeten werken of verdwijnen in de criminaliteit of drank. Terwijl bijzonder onderwijs een goede mogelijkheid voor hen zou zijn. Die kinderen bezoeken we dan ook om te bekijken of zij voor speciaal onderwijs in aanmerking komen. Elk jaar worden er per school zo’n 5 tot 10 kinderen afgeschreven. Deze kinderen verdwijnen in de vergetelheid, in de criminaliteit of aan de alcohol, terwijl zij met wat extra aandacht en begeleiding best wat kunnen leren.

In de gezinnen komen we kinderen tegen die zowel in goede als in slechte omstandigheden verzorgd worden. Zo kwamen we bij een gezin waar twee oudere vrouwen in twee aparte kale kamers zaten op de grond. Het enige wat ze konden was wat rondkijken en in zichzelf keren.
Bij andere gezinnen worden de kinderen vertroeteld en goed opgevangen en verzorgd. In een wij-cultuur zorgt men voor het gezin en voor de kinderen. Het is de opvang die goed geregeld is. De kinderen worden verzorgd, maar weinig tot niet gestimuleerd om meer zelfredzaam te worden.

Het werven van personeel gaat wat moeizaam, omdat we afhankelijk zijn van het ministerie van sociale zaken. Zij leveren het personeel die gedetacheerd worden bij het gehandicapten project. Wat ik hier van ambtenaren heb gezien is dat zij weinig tot niet werken
De directeur van sociale zaken zei zelf dat ambtenaren lui zijn. Ze gaan niet meer werken voor hetzelfde geld. Er is geen wc op het kantoor van sociale zaken, dus als ze naar de plee moeten gaan ze naar huis en komen niet meer terug.
Bij het project moet er in shifts gewerkt worden aan de verzorging van kinderen. Als extra prikkel bieden wij een opleiding en extra geld. Zo hopen we mensen aan te trekken. Via het ministerie van Onderwijs krijgen we mensen voor de schoonmaak, bewakers, chauffeurs en een kok. Dit gaat wat soepeler en de gesprekken zijn hoopvol. Het checken van een concept vacature door sociale zaken duurde al ruim drie weken en dan komen ze niet op een afspraak opdagen. Dit gaat veel trager.

Ik ben nu ook twee maanden op tennisles en dat gaat redelijk. Rob en ik zijn al bevorderd van het beginners klasje naar een groepje hoger. Dit kwam omdat er veel nieuwe cursisten bij kwamen. Zegt niks over onze prestaties. Het is een openlucht tennisbaan midden in het centrum van Nickerie. We hebben een sleutel, zodat we altijd naar binnen kunnen om te spelen. Er zijn twee geasfalteerde banen, waarvan er xe9xe9n met wat scheuren en gaten is.

Er zijn nu meer medewerkers van WIN, in totaal 15 mensen. Het bakra gehalte is wel hoog, maar het betekent ook dat de mensen hier meer blanken zien. We vallen nog wel op, maar raken meer aan ons gewend. Elke twee weken hebben wij een informatie bijeenkomst met elkaar waar iedereen gexefnformeerd wordt over de lopende zaken en inhoudelijk ingaan op de cultuurverschillen. We werken in Suriname met Surinamers (Hindoestanen, Javanen, Creolen, Chinezen, die allemaal een eigen cultuur hebben), Amerikanen en Nederlanders. In het WIN huis werken we meer 4 tot 5 verschillende culturen. Dit vraagt bewustwording en kennis over de verschillende culturen, om meer begrip te krijgen voor elkaar. Daarnaast is de communicatie erg belangrijk.

Ellen en ik zijn pas naar een mlk school geweest. Deze school heeft 35 leerlingen en vier leerkrachten en zeer slechte schoolspullen. Tijdens onze huisbezoeken komen we veel afgeschreven kinderen tegen die goed op deze school zouden functioneren. We zijn nu bezig om deze school meer te betrekken en meer overleg te krijgen, zodat zij mee kunnen in het proces van indicatie en toewijzing van deze kinderen. Al met al is het erg leuk om hier zo bezig te zijn.
Er komt binnenkort een container met schoolspullen, waaruit de twee scholen veel spullen uit kunnen halen. Dat is echt wel nodig, want de scholen hier hebben zelf geen geld om spullen aan te schaffen. Aan het begin van het schooljaar is het altijd maar weer de vraag of er voldoende stoelen, tafels en schoolboeken zijn voor de kinderen.

Last van registratie, arbeidsinspectie en ARBO hebben we niet. Die zijn er gewoon niet. De omstandigheden op scholen en bedrijven zijn soms ronduit slecht. Niemand die zich daar verder druk over maakt. Nu hebben wij een goede baas die de wc schoonmaakt en af en toe koffie zet. Daar hebben we niet over te klagen. Door de komst van meer medewerkers wordt het kantoor te klein. Het is soms gewoon druk met mensen. Maar daardoor zien we ook dat WIN groeit en dat er meer projecten lopen.

Afgelopen week is de basiscursus gehandicapten zorg gexebindigd. Hiervoor zijn een directeur en een orthopedagoog van de Paus overgekomen. Zij verblijven in Nickerie en verzorgden de cursus. Daarnaast hebben we hen wat van de omgeving zien en laten ervaren hoe het hier toe gaat. Dit om hen bewust te maken dat zaken anders lopen en het soms moeilijk uit te leggen is waarom. Er zijn 25 deelnemers aan de training. Het niveau is van leerkrachten tot huisvrouwen, maar iedereen is enthousiast. De training duur 5 avonden van drie uur. Na afloop kreeg elke deelnemer een certificaat als bewijs van deelname. Dit vinden zij erg belangrijk.

Het leven in Suriname bevalt me goed. Ik weet dat ik nu op de helft zit van mijn tijd hier, maar daar denk ik nog liever niet aan. Straks begint de regentijd en dan is het misschien anders. Maar tot nu toe heb ik het erg naar zijn zin, het is leuk om zo vanuit de basis te werken en helpen iets nieuws op te starten. De bouw van het project vordert gestaag, maar heeft wel enige vertraging opgelopen. Het guesthouse ziet er goed uit, want het is geverfd, plafond zit erin en de wandjes in de slaapkamer. Ze zijn pas begonnen met het leggen van de fundering voor het kantoor en keuken/wasruimte. Alles begint zo hun vorm te krijgen en het wordt echt mooi. Als straks ook de school gerenoveerd is, dan staat er een fantastisch mooi project.

De samenwerking met Ellen en Rob loopt goed. Onze humor wordt niet altijd door buitenstaanders begrepen, maar dan maakt niet zo uit voor ons. We hebben het daarom goed naar onze zin.

Ik ga nu regelmatig na het werk naar een zwembad bij een hotel aan de rivier. Daar waait het lekker en daar kan je dan lekker in de zon zitten zonder levend te verbranden. Met de wind is het goed te doen. Wanneer ik in mijn tuin in de zon zit, is het niet uit te houden, zo warm is het. Ik trek dan mijn baantjes en ga lekker rusten en wat lezen met een mooie kijk op de rivier. Er komen meer WiN medewerkers daar en is dan wel gezellig. Ik heb nu maar een maandkaart gekocht, zodat ik zo vaak kan zwemmen wanneer ik wil.

Nog xe9xe9n kikkerverhaal. Er heeft een keer een kikker in mijn waterkoker gezeten, die toen gekookt en ontploft is tijdens het water koken. Ik rook een raar luchtje toen ik koffie ging zetten. Nadat ik het water weg schonk zag ik pas de restanten van de kikker eruit komen. Ik leg nu maar een doek over de waterkoker, zodat er geen kikker meer in kan.
Tot de volgende nieuwsbrief.

Groetjes Fred

Hier een tweede bericht uit warm Suriname

27 augustus

Ik ben hier nu drie weken, maar het lijken al drie maanden. Ik heb in deze korte tijd zoveel geleerd, gehoord, gezien en ervaren, wat ik moeilijk onder woorden kan brengen. Rob betrekt mij bij alles en we hebben veel gesprekken over hoe het leven en denken hier gaat. Het is zo anders om een ontwikkelingsland van binnenuit te ervaren. Ik heb regelmatig geld gedoneerd voor goede doelen, maar nu zie ik van zo dichtbij wat nodig is en waar het geld voor nodig is. Dit heeft voor mij een heel andere impact.
Als ik van een oma hoor dat haar kleinzoon een stoma heeft, maar dat de spullen niet hier leverbaar zijn en het haar gelukt is om voor drie jaar stomazakjes en toebehoren uit Nederland kan krijgen, maar daar weer opslagruimte voor nodig heeft. Zij heeft geld geleend bij de bank, maar het geld is nu op. Wij zijn bij haar gaan kijken wat nodig is daarvoor en Rob gaat geld vragen bij het Lilliane fonds. En dat gaat lukken. Zo maak ik vele zaken mee.

Op 19 augustus hebben we het hoogste punt gevierd van het gehandicapte project. Dat was een succes waarbij veel pers verscheen. Het project is weer uitgebreid in het nieuws geweest, zowel op de tv, radio en krant. De arbeiders kregen bier en een maaltijd, maar daarna waren ze zo dronken dat ze niet meer konden werken. Maar de bouw ligt verder op schema. Was weer een reden om op de tv te verschijnen.

Ik ben pas vier dagen in Paramaribo geweest om verschillende instellingen te bezoeken. Ik ben bij een voorziening geweest voor dubbel gehandicapte kinderen waar ik een goed beeld kreeg hoe zij daar werken.
Waar wij veel aandacht aan gaan besteden is hoe wij het personeel gaan selecteren. De attitude is het belangrijkste aandachtspunt. De communicatie en interpretatie liggen ook heel gevoelig. Kritiek wordt al snel als ruzie gezien. Er is een gebrek aan introspectie en inlevingsvermogen. Ik vertel wat ik wil zegen en hoe het bij de ander over komt is mijn hoofdpijn niet.

Over twee weken komt een maatschappelijk werkster, Ellen Vianen, die samen met Rob en mij interviews gaat houden met ouders van verstandelijk gehandicapte kinderen. We hebben nu al een lijst met 80 namen en er komen er nog meer bij. Op scholen zitten veel kinderen die regelmatig blijven zitten en dat worden afgeschreven – dit is van school gestuurd en die blijven dan thuis. Wij denken dat hier veel verstandelijk gehandicapte kinderen zitten die eigenlijk op een (z)mlk school thuis horen.In de gesprekken met de ouders gaan we bekijken waar het kind voor in aanmerking kan komen, de zmlk school, de dagopvang of de woonvoorziening. Dit zal ook een hele klus worden om het vertrouwen bij de ouders te winnen voordat zij hun kind aan ons toevertrouwen. Een van de arbeiders heeft een kind die drie keer in blijven zitten in de eerste klas van de lagere school, die nog niet op onze lijst sta.

Ik hou een dagboek bij en wanneer ik het een paar dagen niet doe, heb ik moeite om alle gebeurtenissen naar boven te halen. Het is zoveel wat ik mee maak.

Gisteren heb ik mijn verjaardag gevierd. Ik kwam uit Parimaribo en Rob had al veel boodschappen gedaan, de kip in de marinade gelegd en mijn huis versierd. Ik had 20 mensen uitgenodigd en die zijn bijna allemaal geweest. Alle stagiaires, medewerkers van het peace corps, de voorzitter van WIN en andere medewerkers met hun gezin. Het was erg gezellig en ik kreeg nog een mooi foto boek van Glenn, de voorzitter van WIN, nadat hij nog een kleine toespraak had gehouden. Erg warm en indrukwekkend allemaal hoe mensen reageren in zo’n korte tijd.

Volgende week gaan Rob en ik verder aan de slag met het werving van het personeel i.s.m. sociale zaken. Zij leveren het personeel. De minister van Sociale zaken heeft toegezegd dat dit nu snel moet gaan gebeuren. We gaan het zien.
Ik verwacht dat het geen gemakkelijke klus zal worden met het personeel. We zullen van tevoren alle regels en afspraken goed moeten overdenken en op papier moeten zetten waar het personeel zich aan moet houden en onder welke voorwaarden. Veel mensen weten goed wat hun rechten zijn, maar niet hun plichten. Er is veel zwart wit denken,; je ben voor mij of tegen mij. Dat vereist een goede kennis en inzicht in de cultuur, manier van communiceren en opvoeding. Want de medewerkers zullen hun eigenmanier van opvoeden toepassen in het begeleiden van kinderen in de voorziening. Creolen en Hindoestanen zijn van huis uit gewend om te slaan of geslagen te worden. Discipline en respect staan op de eerste plaats in de opvoeding. In Nederland is dat leren om onafhankelijk te zijn en een eigen mening hebben.
Discipline en respect staan bij ons op de laatste plaats. Maar kinderen slaan is iets wat ik niet wil tolereren. Dus zullen we het hier over moeten hebben met de medewerkers. Nu is gelukkig de verwachting dat de medewerkers Javanen zullen worden. Het ministerie van Sociale zaken is een Javaans ministerie. De wij cultuur bepaald dat er goed voor de eigen familie en bevolkingsgroep wordt gezorgd. Omdat de minister een Javaan is betekent het dat zijn hele ministerie grotendeels uit Javanen bestaan. Zij slaan de kinderen niet, zijn erg bescheiden en rustig. Dat roept ook weer andere zaken op.
Al met al zal het een periode met veel uitdagingen en leerzame momenten zijn.
Ik ga ervoor.

Al met al heb ik het erg naar mijn zin hier in Suriname. Het is, ondanks dat het tempo soms wat lager ligt door de warmte, hard werken. Ik begin elke dag om 7.30 tot een uur of drie en ‘s avonds en in de weekenden zijn er ook wel eens activiteiten of regelzaken. Ik ben toch wel elke dag in de weer, maar het voelt anders dan in Nederland. Wanneer ik ‘s avond op mijn veranda zit of in mijn hangmat lig, heb ik steeds een vakantie gevoel.
De droge periode breekt nu aan wat betekent dat het warm gaat worden, echt warm. Het is nu gemiddeld 33 graden en het wordt meer. En met windstilte is dat niet altijd prettig. Veel zweten en veel drinken.

Met de muggen valt op zich wel mee, maar mijn enkels zijn een keer in de polder flink lek geprikt. De rode bultjes trekken na een week eindelijk weg. Maar goed insmeren helpt, alleen voorkomt het niet altijd dat je niet geprikt wordt.

Met meneer Jansen, mijn kleine geadopteerde hondje, gaat het goed. Ze gaat nu regelmatig uit wandelen, want ze kan nog door het hek, maar tot nu toe komt ze altijd terug. Ze geeft mij een hoop plezier en gezelschap.

Vanavond en morgen is de avondtweedaagse in Nickerie. Wij gaan mee lopen en ik ben benieuwd wat en hoe dat zal zijn. Het is nu zaterdag ochtend, de zon schijn en ik zit met een bakkie koffie op de veranda. We hebben mee gelopen. Wat een festijn. Het is niet zo groots als in Paimaribo maar tocht. Er waren 24 groepen die mee liepen. Elke groep netjes in dezelfde kleren. Behalve wij. Er was muziek bij. Maar niet bij ons. De mensen swingen. Wij niet. Elke groep moest op volgorde in rotten van 2 opgesteld worden op een groot veld. Daarna volgde er een paar toespraken (duurde maar 45 minuten) Het begon om 1600 uur en we begonnen met lopen om 1700 uur. De groep achter ons was een Creoolse dansgroep dus dat was we leuk. Maar ik zag dat ze zaklampen bij hun hadden. Wij niet. Het was 10 km, dacht ik. Het waren er 15. Ik dacht in 2 uur terug te zijn. Het werden er 4. De nieuwe stagiares, die net twee dagen in Suriname zijn en die ik had gestimuleerd om mee te lopen waren niet blij met mij. Ik kan nog wat terug verwachten. We moesten een thema verzinnen om mee te lopen. Er liep een dokter van het ziekenhuis mee, die als thema milieu en gezondheid bedacht. Maar eigen waren wij het GOZ- goed ongeorganiseerd zooitje.
We hadden veel bekijks als bakras die mee liepen en wij kunnenme trots zegen dat wij de enige bakras zijn die tot nu toe mee hebben gelopen in de Nickeriaanse tweedaagse, al gaan wij vanavond niet. Maar een leuke evaring om mee te maken.

Mijn adres in Nickerie is Gronfolostraat 1319, Nationaal Project, Nieuw Nickerie.
Email adres is fredwig@hotmail.com
Ik heb nu ook een Surinaams telefoonnummer: 005978646492.

Dit was het weer voor nu. Tot de volgende nieuwsbrief.

Ik wil ook iedereen bedanken die mij een leuke reactie hebben gegeven om mijn eerste nieuwsbrief en de felicitaties die ik heb gekregen.

Fred

Hallo allemaal

Ik zit nu op de veranda buiten en het is 2100 uur. Wat heb ik vandaag zoals gedaan. Om 6.45 opstaan, meneer jansen (de hond) begroeten, koffie zetten, douchen, koffie drinken, jansen eten geven, aankleden, broodje halen onderweg en om 7.30 op kantoor.

Ik ga op de fiets en ik ben volgens mij de enige bakra die op de fiets gaat.Dan met Rob een bakkie doen, mail checken en wat beantwoorden. Om 9 uur een afspraak met de voorzitter van stg WIN en wat zaken doornemen, zoals het bereiken van het hoogste punt van de nieuwbouw van de woonvoorzien ing. Dat wordt gevierd en de alle pers wordt daarbij uitgenodigd. Kom ik ws voor de 2e keer op de lokale tv hier. Dat duurde 1.5 uur want het gaat heel rustig.

Toen naar een buurthuis in de polder om wat in de tuin te werken met wat pre delinquente jongeren. Boven het buurthuis is een woonhuis, waar over twee weken 2 of 3 stagiares komen. en de tuim moet opgeknapt worden. Het begon ineens keihard te regenen en gaan zaterdag verder met opruimen. Is flink zweten hier als je wat doet. Die warmte overdag is veel en warm bij lichamelijke inspanning.

Terug naar kantoor waar ook een nederlandse mevrouw langs kwam met een verhaal over buitenschoolse opvang. IEmand die veel zat te klagen en gedesilluioneerd naar huis gaat omdat haar project niet lukt. Niet zo gek als ze een nederlands systeem en denken hier wil toepassen. Het is 180 graden om dus dat gaat niet lukken.

Op de fiets naar het huis van Rob waar Varsha kerrie ei had gekookt en ik weer mocht mee eten. Na het eten terug naar kantoor om de mail nog een keer te checken en toen naar huis.

Jansen had het touw doorgebeten waar ze aan vastzat maar was niet weg gelopen door het hek.
Er valt af en toe een kleine kikker hier op de grond, wat een ploffend geluid geeft. Die kikkers zijn hier veel, omdat er wat water omhet huis is. Zitten vaak in de douche en buiten en eten muggen.
Een wasje gedraaid, opgehangen, in de hangmat geluierd, NOS journaal gekeken, gedouched en op de fiets naar Rob. Suraksha, een dochter van Rob had gevraagd of ik mee ging fietsen om 1700 uur. Eerst wat drinken, de lucht was donker in de verte van de regen, maar toch een stuk fietsen met de kinderen, rob en varsha. We hebben dan wel wat bekijks, wat je gaat hier niet uitfietsen met je kinderen en dan nog met twee bakras. O.a langs de lokale gevangenis waar een paar gevangen naar ons zwaaide en een duik in de rivier namen. Ze konden naar de overkant zwemmen waar de vrijheid is, maar dat doen ze dus niet. Wat ontsnapte gevangenen worden altijd gevonden en dat flink in elkaar geslagen. Dus ontsnappen doen ze niet zo snel.

Voor de bui weer terug, een bakkie doen en nog even wat boodschappen doen. Hondenvoer, lemoenen en een fles rum oa. Witte rum met ijs en lemoensap is erg lekker, heb ik gisteren ontdekt. Dus die ga ik zo weer lekker inschenken.

Jansen begroet die lekker los in de tuin loopt. Een biertje gedronken, gekookt (spinazie met uien, knoflook roerbakken en rijst) Douchen, Het lokale nieuws op tv kijken, mijn overhemden stijken en nu schrijven. Ik heb het dus gewoon druk. Raar maar waar.

Een lekker muziekje op de computer nu ik dit schrijf, jansen die me af en toe komt begroeten en aandacht vragen. Ze mag niet in huis komen maar dat probeert ze af en toe wel. Ze luistert aardig, maar nog niet helemaal. Het is leuk om zo met meneer jansen bezig te zijn en begroet te worden.
Net een lekker rum lemon ingeschonken en een koel briesje steekt op. Er zijn voldoende muggen maar ik had erger verwacht. Door het droge seizoen valt het nog mee. De shilling oil is hier gelukkig goedkoop. (gebruik ik tegen de jeuk als ik gestoken ben)

Zo even lukker niks en de gedachten de vrije loop laten met een lekker muziekje op de achtergrond

Dit was een dagje Nickerie.
Tot ziens en tot mails
Groetjes fred